Vanaf  1 november 2005 verhuurde Henk een bedrijfsruimte aan Frans waarin een restaurant gedreven werd. In de huurovereenkomst was een bepaling opgenomen die inhield dat huurder Frans na 5 jaar het recht had om het restaurant van Henk te kopen als hij in het vierde jaar kenbaar maakte dat hij van dat kooprecht gebruik wilde maken. De koopsom zou dan, na het verstrijken van het vijfde jaar, bepaald worden aan de hand van de dan geldende huurprijs.
Het restaurant van Frans draaide goed en de huurpenningen werden de eerste jaren keurig op tijd voldaan. In het vierde jaar deelde Frans aan Henk mede dat hij van zijn kooprecht gebruik wenste te maken. Na deze mededeling ontving Henk niet of nauwelijks huurpenningen meer. De huurachterstand bedroeg ruim 10 maanden. Toen Frans ook nog aan Henk liet weten dat “hij niet moest zeuren omdat hij (Frans) het pand met winst kon verkopen aan een derde en daaruit zijn achterstallige huurpenningen zou kunnen voldoen”, was voor Henk de maat vol.
Na een procedure bij de kantonrechter werd de huurovereenkomst tussen Henk en Frans ontbonden en werd Frans tot ontruiming van het gehuurde restaurant en tot betaling van de achterstallige huurpenningen veroordeeld. Henk sloot aansluitend een huurovereenkomst met een nieuwe huurder en daarmee leek de zaak opgelost.

Het muisje kreeg echter nog een onverwacht staartje. Want Frans bleek niet alleen een koppige maar ook een hondsbrutale huurder te zijn. Hij stelde zich namelijk op het standpunt dat de ontbinding van de huurovereenkomst zijn koopovereenkomst met Henk niet had aangetast. Frans had een koper gevonden aan wie hij het pand met een forse winst  kon door verkopen. Frans eiste dat Henk het pand aan hem leverde zodat hij uit de winst van de doorverkoop de achterstallige huur en kosten aan Henk kon betalen. Tot die tijd mocht Henk het vonnis van de kantonrechter volgens Frans niet ten uitvoer leggen.
Volgens Henk waren het optierecht en de koopovereenkomst wel degelijk vervallen. De huurovereenkomst was binnen 5 jaar ontbonden en bestond niet meer. Ook gold er geen huurprijs meer, zodat er ook geen koopprijs meer bepaald kon worden. Bovendien meende Henk dat de huurovereenkomst en de koopovereenkomst zodanig met elkaar samen hingen dat de een niet zonder de ander kon bestaan.

Een door Frans aangespannen kort geding volgde. De voorzieningenrechter oordeelde dat Frans mogelijk een sterke zaak gehad zou hebben als hij gedurende 5 jaar zijn verplichtingen tegenover Henk correct zou zijn nagekomen. Nu, na ontbinding van de huurovereenkomst, is zijn positie volgens de rechter echter reddeloos. Wie een ander aan verplichtingen wil houden, moet natuurlijk ook zijn eigen verplichtingen nakomen.
De vorderingen van Frans tot levering van het pand en staking van de executie van het vonnis van de kantonrechter werden integraal afgewezen. De voorzieningenrechter oordeelde zelfs dat toewijzing van die vorderingen onrechtvaardig tegenover Henk zou zijn en dat “wanprestatie niet beloond behoort te worden”.

Een brutaal mens – en dus ook een hondsbrutale huurder – heeft de halve wereld. In de rechtszaal krijgt de huurder die wanprestatie pleegt echter de deksel op zijn neus. Wil een huurder zijn kooprecht niet verspelen, dan zal hij ook zijn eigen verplichtingen moeten nakomen. Wanprestatie is voor deze huurder overduidelijk geen optie.

Maar, zoals Cruijff al zei, “ieder voordeel heb ook zijn nadeel”. Want naast leuk, leerzaam en nuttig, kan onbezonnen gebruik van social media soms ook schadelijke kanten hebben. Daarmee bedoel ik dan niet digitaal pesten of het verspreiden van pikante plaatjes. Wel bedoel ik daarmee het benaderen van verboden zakelijke contacten.  Een tweetal voorbeelden uit de rechtspraak.

Werknemer, Piet, had een relatiebeding getekend met zijn voormalige werkgever X. Hij mocht geen klanten c.q. relaties benaderen of straffe van een boete van € 10.000,- per overtreding. Piet benaderde echter toch een van de relaties, Y,  via LinkedIn en nodigde hem uit om met hem te “linken”.  De uitnodiging werd geaccepteerd en op  het scherm verscheen de boodschap “Piet is now connected to Y”. De oude werkgever van Piet raakte hiervan op de hoogte en eiste betaling van de boete van € 10.000,-. Deze boete werd door de kantonrechter in Arnhem volledig toegewezen.

Ook twee werving- en selectiebureaus, die dagelijks met LinkedIn, Hyves en Facebook werken om potentiele werkzoekenden te benaderen, ondervonden dat ze bij het gebruik van social media op hun tellen moeten passen. YER had beloofd om werknemers van USG niet actief te benaderen en om een boete aan USG te betalen bij schending van die belofte. YER lapte die belofte vervolgens aan haar laars en informeerde zowel via LinkedIn als via Hyves of de medewerkers van USG  interesse hadden in een baan bij YER. De rechtbank en het Hof in Amsterdam oordeelden dat YER haar contractuele verplichting geschonden had en veroordeelden YER tot betaling van ruim € 22.000,-.

Wat is nu de moraal van dit verhaal? Als u geen zakelijke contacten mag onderhouden met de concurrent , doe dat dan ook vooral niet en al helemaal niet op internet . En ga vooral niet met de concurrent linken op LinkedIn. Doet u dit toch, dan laat  u sporen na en is de financiële ellende niet te overzien. In zo’n geval is LinkedIn dus met recht Linke(dIN) soep.

Frida, die in 1986 in dienst trad als boekhoudster van K2, wist het vertrouwen van Karel te winnen en ontpopte zich al snel tot een financiële duizendpoot. In de loop der tijd klom zij op tot hoofd boekhouding, financieel controller en lid van het managementteam van K2 . Als financiële rechterhand van Karel beschikte zij over een volledige volmacht en over toegang tot de kas,  de kluis en de codes voor internetbankieren.  Frida kon gelden overmaken en betalingen verrichten en deze betalingen en overmakingen in de boekhouding verwerken zonder de medewerking van anderen. Ook van Karel kreeg zij de vrije hand.

Na intern onderzoek door de accountant sloeg Karel’s blijdschap echter om in teleurstelling en woede. Frida bleek namelijk voor ruim € 1.600.000,-  gefraudeerd te hebben en had de volledige fraude administratief weggemoffeld.  Kasopnames waren gedaan zonder enige zakelijke grondslag en er waren fictieve leningen aan werknemers verstrekt. Daarnaast waren er door Frida onterecht onkosten ingediend en uitbetaald, had zij veelvuldig privé kosten met haar zakelijke credit card betaald en had zij zich zelf ten onrechte een kleine € 300.000,- aan overuren en snipperdagen uitbetaald. Ook had Frida ruim € 100.000,- van K2 naar haar eigen bankrekening overgemaakt en had zij zich zelf in de loop der tijd een aanvullend salaris van € 200.000,- uitgekeerd.

Frida betwistte de beschuldigingen van K2 en wierp tal van rechtvaardigingsgronden op. Vele betalingen zouden door Karel goed gekeurd zijn, de onkosten zouden terecht gedeclareerd zijn en alle betalingen hadden volgens haar een zakelijke grondslag.

De rechtbank Almelo maakte korte metten met het verweer van Frida en veroordeelde haar tot terugbetaling van ruim € 1.500.000,-. Frida stelde hoger beroep tegen dat vonnis in en deed onder meer een beroep op eigen schuld van K2.

Eigen schuld

Het Gerechtshof in Arnhem achtte een schade van ruim € 1.100.000,- bewezen en  verminderde vervolgens de schadevergoedingsplicht van Frida met 35%, tot € 775.000,-.  Volgens het Hof had K2 eigen schuld aan de door haar zelf geleden schade.  K2 had Frida namelijk veel meer verantwoordelijkheden toebedeeld dan haar functie en de hoogte van haar salaris van € 3.400 bruto per maand rechtvaardigden. K2 had Frida beter moeten controleren en had zelf een duidelijker beleid moeten voeren inzake de betaling van declaraties, bonussen en snipperdagen. Bovendien had Karel zelf ook wel eens een persoonlijke uitgave zakelijk gedeclareerd.

Dikke bult?

Dat werknemers in Nederland (te) goed beschermd zijn blijkt weer eens uit boven genoemd arrest. Als een werknemer schade aan zijn werkgever of een derde berokkent in de uitoefening van zijn werkzaamheden, is hij daarvoor alleen aansprakelijk in geval van opzet of bewuste roekeloosheid. Het is voor een werkgever niet gemakkelijk om dit te bewijzen, maar in dit geval is K2 hierin geslaagd. Toch krijgt K2 slechts een gedeelte van haar schade vergoed. Hoewel Frida iedereen bij K2 bewust om de tuin heeft geleid, wordt K2 – mijns inziens ten onrechte – een gebrek aan controle en een al te losse bedrijfscultuur verweten.  Een verwijt dat K2 veel geld kost en Frida een vette bonus oplevert.

Eigen schuld, dikke bult? U bent gewaarschuwd……….

Deze week had hij echter goede zaken gedaan. De loods had hij verhuurd aan Smelly Business, een onderneming die zich bezig hield met de opslag, import en export van kruiden. De bedrijfsruimte was verhuurd aan Trashy Trading, dat handelde in afvalstoffen. Beide huurders hadden langdurige huurcontracten getekend en betaalden een forse huurprijs. Jaap droomde al van vervroegd pensioen.

De eerste twee jaren verliepen probleemloos. De huurpenningen werden door beide huurders keurig op tijd voldaan en Jaap had er geen omkijken naar. Letterlijk. Jaap kwam nooit bij de huurders over de vloer.

Toen de huurpenningen aan het begin van het derde jaar echter niet voldaan werden en de telefoon in beide panden niet meer werd opgenomen, besloot Jaap dat het tijd werd om zijn neus toch maar eens te laten zien. Gewapend met een reservesleutel opende hij de deur van beide verlaten panden en trof hij daar tot zijn stomme verbazing twee complete hennepkwekerijen aan. Het interieur van de panden was zonder zijn toestemming ingrijpend gewijzigd en zwaar beschadigd. Een telefoontje en tien minuten later was de politie ook aanwezig, gevolgd door Essent, de energieleverancier. Deze laatste constateerde samen met de politie dat er op grote schaal illegaal stroom was afgetapt.

Beide huurders waren inmiddels met de noorderzon vertrokken en Jaap bleef zitten met twee beschadigde panden waarvoor hij ook nog eens geen huur meer ontving. Maar daarbij bleef het helaas niet voor Jaap. Enkele maanden later ploften er tot overmaat van ramp ook nog een brief en een tweetal forse facturen van Essent op zijn deurmat. Aan de hand van de aangetroffen plantages had Essent een schatting gemaakt van de illegaal afgetapte stroom. Of Jaap even

€ 160.000,- voor illegaal afgetapte stroom wilde betalen.

Welnu, daar was Jaap helemaal niet toe bereid. Zijn huurders – en niet hij – hadden hennep gekweekt en illegaal stroom afgetapt en daar kon hij toch niets aan doen? Bovendien had Essent zelf een contract voor de afname van elektriciteit met Smelly Business gesloten. Essent moest Smelly Business dus maar aanspreken.

Essent hield echter voet bij stuk en legde beide zaken voor aan de rechter. Met het standpunt van Jaap werd korte metten gemaakt. Hij moest het bedrag van  € 60.000,- dat Trashy Trading had afgetapt aan Essent betalen omdat het contract op zijn naam stond en hij  niet of onvoldoende op het illegale gebruik had toegezien. Het bedrag van € 100.000,- dat Smelly Business illegaal had afgetapt moest hij eveneens voldoen. Weliswaar stond dit contract niet op zijn naam, maar hij had als verhuurder niet voorkomen dat er illegaal stroom werd afgetapt en had niet gecontroleerd op illegaal aftappen. Volgens de rechter kwamen om die reden de gedragingen van de hennep kwekende huurder voor rekening van verhuurder Jaap.

Jaap besloot zich bij de uitspraken neer te leggen en constateerde bitter dat hij door beide huurders vreselijk bij de neus genomen was. Op advies van zijn advocaat nam hij zich heilig voor om in de toekomst zijn neus wel regelmatig aan huurders te laten zien en – belangrijker nog  – zijn neus wel in andermans zaken te steken. Een goed advies dat alle verhuurders ter harte zouden moeten nemen.

In de zaak AIG Europe/Cikam hadden dieven het raam van het kantoor van Cikam “open geflipperd” en voor een kapitaal aan laptops gestolen. AIG weigerde dekking te verlenen onder de elektronicaverzekering  waarin onder meer diefstal na braak gedekt was.  AIG stelde dat het open flipperen van een raam geen braak was. Een onjuiste stelling, volgens de rechtbank en het Hof in Den Haag. Het open flipperen van een raam is niet de geëigende manier om een raam te openen en valt dus wel degelijk als braak aan te merken, ook als er geen (zichtbare) schade is aangebracht. AIG moest alsnog betalen.

Ook kredietverzekeraar Atradius trok begin dit jaar bij de Hoge Raad aan het kortste eind. Zij weigerde de onbetaalde facturen van een Nederlandse exporteur te vergoeden met het argument dat de exporteur (door) was blijven leveren terwijl er schadedreiging bestond. Volgens de exporteur, die al jaren zaken deed met zijn Ierse afnemer en altijd betaald werd door middel van gedekte cheques, bestond er helemaal geen schadedreiging. Voordat de voorgeschreven 60 dagen verstreken waren, had de Ierse afnemer namelijk voor alle facturen cheques aan de tussenpersoon van de exporteur afgegeven. Pas later bleken die cheques, voor het eerst in vele jaren, niet gedekt. Volgens de exporteur was de afgifte van de cheques aan te merken als een storting van de verschuldigde factuurbedragen, zodat voldaan was aan de polisvoorwaarden. Het Hof en de Hoge Raad deelden deze mening en veroordeelden Atradius alsnog tot betaling van de verzekerde vorderingen.

Tot slot sloeg ook gevarenverzekeraar Nassau de plank mis bij de uitleg van haar polisvoorwaarden en weigerde zij volgens de rechtbank Rotterdam ten onrechte de herbouwwaarde van het door brand verwoeste culturele centrum te vergoeden. De stichting, die eigenaar was van het culturele centrum, besloot een groter centrum te (her) bouwen op nagenoeg dezelfde plek en bedong van de gemeente, aan wie zij het centrum na de herbouw zou overdragen, dat deze garant stond voor de aanneemsom en dat zij de herbouw voorfinancierde. Omdat de stichting volgens Nassau (bijna) geen risico liep, keerde Nassau   slechts de vrije verkoopwaarde uit van € 1.100.000,- en niet de herbouwwaarde van het centrum ter hoogte van € 2.200.000,-. Ten onrechte vond de rechtbank en zij veroordeelde Nassau tot bijbetaling van € 1.100.000,-

Overigens wordt verzekeringsrecht ook wel polissenrecht genoemd en kunnen verzekeraars binnen de grenzen van de wet de verplichting om de schade te dekken in hun polisvoorwaarden beperken door middel van allerlei voorwaarden en uitsluitingen. Niet alle afwijzingen van verzekeraars zijn dus onterecht. Het is daarom verstandig de polisvoorwaarden voor het sluiten van de verzekeringsovereenkomst goed te bestuderen, zo mogelijk alsnog de juiste dekking met de verzekeraar overeen te komen en de afwijzing van een claim juridisch te laten toetsen.

Heeft u ook problemen met uw verzekeraar? Of wilt u die voorkomen? Bel mij dan even, in plaats van Apeldoorn!

Dat beding verbiedt hem om gedurende een periode van 2 jaar na het einde van het dienstverband met Turbowind in Nederland werkzaam te zijn voor een bedrijf dat dezelfde of soortgelijke producten maakt en verhandelt als Turbowind, op straffe van verbeurte van een boete van € 1.000,- per overtreding en € 500,- voor iedere dag dat de overtreding voort duurt.

Na een jaar zegt Piet zijn arbeidsovereenkomst met Turbowind op om aansluitend als algemeen directeur in dienst te treden bij de grote concurrent, Waaimachines. Turbowind sommeert Piet om niet bij Waaimachines in dienst te treden en Waaimachines om Piet niet in dienst te nemen. Zowel Piet als Waaimachines slaan deze sommatie in de wind en stellen dat het concurrentiebeding een papieren tijger is en juridisch niet afdwingbaar. Turbowind besluit deze stelling maar eens door de rechter te laten toetsen.

In kort geding oordeelt de voorzieningenrechter dat Piet gebonden is aan het concurrentiebeding en dat Waaimachines onrechtmatig heeft gehandeld door Piet ondanks het concurrentiebeding in dienst te nemen. Hij verbiedt Piet in dienst te treden/blijven bij Waaimachines en Waaimachines om Piet in dienst te nemen/houden op straffe van een dwangsom van € 500,- per dag met een maximum van € 50.000,-. Om betaling van dwangsommen te voorkomen neemt Piet ontslag bij Waaimachines en legt hij zich neer bij dat vonnis.

Tot zijn grote schrik volgt er dan ook nog een bodemprocedure tegen Piet en Waaimachines. In die procedure wordt Piet veroordeeld om de verbeurde boetes aan Turbowind te betalen. Die boetes, die inmiddels tot € 70.000,- waren opgelopen, worden door de rechter gematigd tot

€ 35.000,-. Waaimachines wordt veroordeeld om € 110.000,- aan Turbowind te betalen. Dit is de schade die Turbowind heeft geleden – winst die zij gederfd heeft -  doordat 3 vaste klanten met behulp van Piet overgestapt zijn naar Waaimachines.

Overigens heeft de voorzieningenrechter voor Turbowind ook nog een aardige verrassing in petto. Turbowind wordt veroordeeld om vanaf de vierde maand waarin Piet als gevolg van het concurrentiebeding werkloos op de bank moet zitten een vergoeding aan Piet te betalen. Die vergoeding bedraagt 50% van het door Piet bij Turbowind verdiende salaris.  Alleen als Turbowind Piet niet langer aan het concurrentiebeding houdt, hoeft zij Piet niet langer te betalen. Na 15 maanden de vergoeding betaald te hebben, gooit Turbowind uiteindelijk de handdoek in de ring en meldt zij aan Piet dat hij niet langer aan zijn concurrentiebeding wordt gehouden.

Enige tijd later treffen Piet en Willem elkaar in de stad. Nadat ze elkaar de huid vol gescholden hebben, leggen ze hun ruzie bij in een trendy bar. Na enkele pilsjes beaamt Piet dat het concurrentiebeding bij nader inzien bepaald geen papieren tijger is. “Nee,” zegt ook Willem met enige spijt in zijn stem, “het is eerder een meerkoppig monster dat iedereen te grazen neemt”!

Uw zakenrelatie vergoedt u de kosten van het bezoek aan de eerste hulp. Hij weigert echter u de kosten voor het kaartje ad € 500,- te vergoeden. Die kosten wilt u per se vergoed zien omdat u niet meer heeft kunnen genieten van het tweede gedeelte van het concert. Heeft u daar recht op? In de zaken Burger/Brouwer en Pollen/Linssen Yachts komt dit onderwerp – aanspraak op vergoeding van tevergeefs gemaakte kosten – aan de orde.

De eerste zaak gaat over een amateur motorrijder die een motor huurt om deel te nemen aan de rally Dakar 1999. Naast de huurprijs van de motor spendeert hij een klein vermogen aan inschrijfgelden, hotels, vluchten, materialen en gereedschap. Tijdens de derde rit – van de zestien – raakt zijn motor defect als gevolg van een gebrek in de motor waarvoor de verhuurder aansprakelijk is. De motorrijder komt te laat binnen en mag op de vierde dag niet meer deelnemen aan de race. De motorrijder claimt alle door hem gemaakte kosten en onderbouwt zijn claim met de stelling dat die kosten tevergeefs gemaakt zijn en dat hij geen genot van de rally heeft gehad.

In de tweede zaak koopt Pollen een zeer luxueus en snel motorjacht van Linssen voor een prijs van ongeveer € 1.000.000,-. Direct na levering van het jacht  lekt er olie uit de motoren en functioneert een klep niet deugdelijk. Als gevolg hiervan heeft Pollen het jacht een aantal dagen niet kunnen gebruiken vanwege reparaties en heeft hij gedurende 16 maanden verminderd genot van het jacht gehad. Hij kon namelijk niet zo snel en zo ver met het jacht varen als hij op grond van de overeenkomst mocht verwachten. Pollen claimt onder meer de waardevermindering van het jacht over die 16 maanden. Hij motiveert dat met de stelling dat het jacht in waarde is verminderd en dat tegenover die waardevermindering geen genot van het jacht heeft gestaan.

In de zaak van motorrijder bepaalt de Hoge Raad dat de schade van de motorrijder moet worden begroot aan de hand van de uitgaven die hun doel hebben gemist. De motorrijder kan dus in ieder geval de kosten die hij voor de 4e tot en met de 16e rally gemaakt heeft van de verhuurder vorderen.

De koper van het jacht, Pollen, treft het slechter en krijgt helemaal niets. In die zaak oordeelt de Hoge Raad dat het niet ongebruikelijk is dat een gekochte zaak niet dadelijk in alle opzichten onberispelijk zal functioneren en dat daarvoor soms eerst herstel zal moeten plaats vinden. Indien de reparaties slechts kort duren en de inbreuk op het genot gering is, komt de daarmee gepaard gaande ergernis niet voor vergoeding in aanmerking. Ergernis, hoe groot ook, is immers geen vermogensschade!

In uw zaak zou met recht betoogd kunnen worden dat u voor de helft van het concert genoten heeft en dat de (andere) helft van de kosten tevergeefs gemaakt is. Uw zakenrelatie dient dus € 250,- te betalen.